شهرسنگستان

+ روايت روان بودن و عاشق بودن

فضای پاک ناب!

آنقدر پاک که نَفَس را می سوزاند و نَفس راخنک می کند.

سرشار از طعم باد و خاک و آب!

من زنده ام

در حالی که می توانستم هرگز نه٬باشم و نه٬ بدانم که نیستم!

یعنی

پوچِ ِ مطلق ِ معلق!

زنده ام

در حالی که تمام کوه های در دیدرس٬یکدست٬سفید شده اند و سرما با سوز می وزد و

پیش می رود و می گذارد و می گذرد!

و من

به تنهایی می رقصم و دعای پرستش را زمزمه وار تکرار می کنم٬در حالی که با حسرت

می دانم...

در گذشته ای بسیار دور ٬ در شهری دور ٬ خیلی دور تر از شهر اکنون٬ انسان ها با هم ٬

تنها خدا را می پرستیدند و می رقصیدند و می رقصیدند...

+ می خنديدند.

+ غرقه

کتاب رو مبیندم

کتاب رو محکم میبندم!

میترسم...

میترسم که یه وقت شخصیت های داستان نصفه شبی از کتاب بیرون بیان و محیط

تازگیا دلم میخواد غرق شم ..

غرق شدن با صدای قلپ قلپ و فریاد ناله وار کمک ٬ نه!(به این حالت میگن خفه شدن)

شاید رفتم خودم رو تو آبرنگم غرق کردم!

تنهایی!

تن ها؟!..

مطمئنا هیچ وقت به اندازه ی زمانی که بین تن ها هستی احساس تنهایی نمی کنی!

+ زرد و بنفش

امسال هم فصل پاییز رو داره!

بابارحیم داره برگ های پاییزی دانشکده رو جارو میکنه! 

کمی خمیده و با طمانینه!مثل همیشه...

باز هم میپرسه:

ساعت چنده؟!..

و بعد..

جاروی بلندش رو وسط هوا و زمین رها می کنه..شاید هم پرتاب می کنه!

می ره تا گوشه ای آروم بشینه و سیگار ساعتیش رو دود کنه!مثل همیشه...

...

+ تنهایی

شکر و سپاس پروردگار را ٬ به خاطر پاهایی خارج از خاکـــــــــــــــــــــــــــــــ

+ حسرت

چه حس بدیست...

                       از دست دادن و گرییدن

با روز شمار تمام شد و من

                     باز هم دیر٬ فهمیدم....

                                                            عیدتون مبارک...